CCIE  Security Bootcamp, Guangzhou, China, 13/09/08 -30/09/08

De voorbereidingen waren zeer intensief te noemen. In augustus 2007 kreeg ik het idee om CCIE security te gaan doen. Eerst moest ik het written examen halen, wat half oktober gebeurd was. Daarna oefenen.

Met de oefenlabs van internetworkexpert gingen wij aan de slag. Door een gebrek aan ervaring pakte ik het verkeerd aan en bestede elke week een halve dag aan oefenen. Dit was niet genoeg. Na een aantal maanden was ik dan door de stof heen, maar ik wist de stof niet meer te reproduceren die ik als eerste had gedaan.

Na veel vijfen en zessen heb ik samen met mijn werkgever besloten om een bootcamp te gaan doen in China. In aanloop naar dit evenement wilde ik mij goed voorbereiden, dus begon steeds meer te oefenen. Gelukkig hierin gesteund door mijn vrouw. Maar met de voorbereiding kwam ook het besef dat een 2 weekse reis naar China steeds dichterbij kwam. Stress begon zijn tol te eisen en eigenlijk ben ik moe naar China gegaan.

13 t/m 30 september 2008:

Gebracht door mijn ouders (niet met Maaike, want die wilde liever niet bij de douane afscheid nemen (teveel emoties, zie Hello Goobye)) had ik voldoende tijd om in te checken, een bakkie te doen en wat te lanterfanten op schiphol. Bij het inchecken was er een probleem: mijn koffer was 5 kilo te zwaar. Gelukkig waren mijn ouders er nog, dus ik heb mijn koffer open gemaakt en er wat zware dingen uitgehaald. Daarbij zat ook een etui die ik in mijn rugzak deed. De koffer mocht 2 kilo overgewicht hebben, dus ik heb er net zoveel uitgehaald tot dat bereikt was. Toen mocht ik weer inchecken.
Later bedacht ik mij dat ik te gehaast die etui in mijn rugzak had gedaan. Er zat namelijk een schaar in. Dit is niet zo handig bij de douane controle, dus heb ik hem maar weggegooid tijdens het wachten op het boarden van het vliegtuig.

De vlucht bestaan uit 2 etappes: eerst van Amsterdam naar Peking (Beijing) en in Beijing had ik dan een overstap naar een vliegtuig wat mij naar Guangzhou zou brengen. In het eerste vliegtuig (boeing 747-400) nam ik plaats naast een Chinees uitziende vrouw (net als 70% van de andere mensen in het vliegtuig). Na wat onwennigheden te hebben uitgewisseld raakten wij aan de praat. Zij vertelde mij dat zij Iers was, maar van oorsprong Chinees. Ze werkt voor een bedrijf dat levert aan Caterpillar, een leverancier van grote machines zoals graaf machines. Ze ging naar China om daar marketing te doen voor bedrijven die in China voor hun bedrijf goedkoop onderdelen maakte. Ingewikkeld.

Maar het was gezellig en ze heeft mij uiteindelijk geholpen om in Beijing over te stappen naar een binnenlandse vlucht. De vlucht naar Beijing was overigens lang. Zeker als je de slaap niet kan vatten. Tijdens de vlucht was er nog een incident. Mijn buurman die aan de andere kant van het gangpad zat, stond tijdens de vlucht op om vervolgens flauw te vallen op mijn schoot. Nu moet ik er wel bij vertellen dat dit een italiaan was die wel van een hapje hield en waarvan 2 stewardessen zeiden dat zij hem niet naar achteren konden tillen. Gelukkig knapte de man snel weer op en liep het met een sisser af. Na dit incident heb ik de slaap maar opgegeven en ben ik Indiana Jones en iets met een schedel gaan kijken.

In Beijing moesten wij weer door de douane, en mijn Chinees/Ierse buurvrouw voelde zich niet echt thuis tussen alle buitenlanders in de rij, terwijl 2 balies daarnaast haar ‘landgenoten' vrolijk snel door de doaune heen mochten. Daarna hielp ze mij meerdere verdiepingen langs naar de binnenlandse vluchten. Brak was ik in Beijing aan het wachten op de binnenlandse vlucht. Genoeg tijd om enkele Chinezen gade te slaan die ook op de vlucht aan het wachten waren. Mij valt dan op dat de Chinezen niet echt hartelijk zijn, ook niet ten opzichte van elkaar. Ze zijn erg op zichzelf en anderen bestaan niet voor ze. Het lijkt soms wel het leger, waar rangen en standen belangrijk zijn en een lagere rang door de hogere niet wordt gewaardeerd. Het is moeilijk te omschrijven.

Als je naast iemand zit in het vliegtuig zal je geen blik waardig worden geacht. Het lijkt soms wel of ze door je heen kijken. Die binnenlandse vlucht, ook al duurde hij maar 3 uur, leek veel langer dan de eerste. Ik kreeg veel meer het idee dat ik er helemaal alleen voor stond. Pluspunt was wel dat het vliegtuig van Chinese Southern veel beter was dan de andere toestellen die daar op het vliegveld rond reden. Het eten viel overigens zwaar tegen tijdens de vlucht.
Veel slechter dan de KLM vlucht, waar we ook chinees kregen (kip zoet zuur), maar dit vond ik heerlijk. Dit overigens in tegenstelling tot mijn Chinees/Ierse buurvrouw. Die vond het eten niet te vergelijken met echt Chinees eten.

In Guangzhou werd ik door Wayne opgehaald. Wayne is zeg maar het manusje van alles bij Cathay School (hij is ook de mede eigenaar). Hij regelt de dingen. Hij houdt de chat bij op de Cathay School site. Dus als je iemand wil spreken, dan kan je hem chatten. In Guanzhou zelf regelt hij het hotel het geld voor alle dagen om te eten. Hij kwam mij dus ook halen. We reden in zijn veel te dure Mercedes naar het hotel. En niet langzaam. Zonder angst waagt hij zich tussen allerlei gaatjes die een normale bestuurder niet zou zien. Zigzaggend door het verkeer komen wij na zo'n 40 minuten aan bij het hotel. Een groot lux hotel. Niet het hotel die in de mailwisseling was aangegeven, maar goed genoeg. Later bleek dat het hotel in de mailwisseling veel dichterbij het trainingscentrum zat, maar goed. Ik werd in eerste instantie in een vrij kleine kamer gestald, maar met alles erop en eraan. Ik kon internetten, dat was het belangrijkste. Maar een kwartiertje later kwam Wayne aan mijn deur om te zeggen dat hij een luxere kamer ging regelen. Dus uiteindelijk kreeg ik een grotere kamer met een zithoek. Ach... Bij het verlaten van het hotel zei Wayne dat ik 's avonds om 19:40 beneden moest zijn.

Na een douche en contact met mijn moppie en mijn familie kwam ik beneden. Ik ontmoette daar mijn mede studenten, Rami en Shika. Beiden Australisch, beide van Indiaanse afkomst. Wayne kwam niet veel later met de auto voorrijden. Daarin zat al Mark, een Engelsman. We gingen naar een restaurant in de buurt. Weer stuurde Wayne zich als een volleerd stuntrijder door de menigte heen. Hij nam een afslag en reed een parkeergarage in. Zijn auto heeft gelukkig airco, want het was buiten al 35 graden, maar in de garage was het zo nodig nog warmer. Gelukkig was het binnen warmer. We kwamen in een hal waar wij naar boven werden gestuurd door in prachtige gewaden gekleedde jonge dames. Blijkbaar had Wayne iets moois geregeld. We kregen een privé kamer met mijn 3 mede studenten en Wayne met zijn vriendin. Er stond een grote ronde tafel met midden erop een grote ronde glazen plaat. We gingen zitten en snel kregen wij ons drinken. Vervolgens werden er meerdere gerechten binnen gedragen door meerdere bediendes. We werden getrakteerd op allerlei heerlijke Chinese gerechten. Wat een aangename verassing! We hebben lang  getafeld en heerlijk gekletst over voornamelijk Cisco en CCIE. Mijn mede studenten hadden meer te vertellen, omdat de meeste een internationale carriere achter de rug hadden. Vooral Mark zat op zijn praatstoel. Hij had veel beleefd en was overal wel geweest. Hij praatte ook een aardig woordje Chinees. Al met al een top avond om mee te beginnen.

De volgende dag werden wij opgehaald door 2 chinese mennekes. Beiden kwamen op ons afgelopen en vertelden in zeer gebrekkig engels dat ze onze leraren waren. Toen ze eenmaal omgedraaid waren om naar buiten te lopen keken wij elkaar aan met dezelfde blik. Moeten dit onze leraren voorstellen? Ze kunnen niet eens goed engels spreken. Buiten stapten wij in een taxi en reden naar de school. De school bevindt zich midden in het grootste computer centrum van Guangzhou. Op de 20e etage van het KB gebouw.  We stapten in de lift en het viel ons gelijk op dat er op de vloer een rode mat lag met daarop heel groot MONDAY.  Rami, een grappige vent vroeg zich gelijk af of dit de lift van maandag was en of er morgen een andere lift aan de beurt is. Maar inderdaad, de volgende dag lag er een andere rode mat met heel groot TUESDAY erop. Wat ons ook opviel was het feit dat er geen 4e, 14e en 24e verdieping was. Daarvoor in de plaats waren er de verdiepingen 3a, 13a en 23a. Een van onze leraren vertelde dat de chinezen het getal 4 niet een fijn getal vinden en het ook ongeluk brengt.

Eenmaal aangekomen op de 20e etage werden wij geleidt naar het klaslokaal. Het was die dag behoorlijk warm en ook in het gebouw was het smorend heet. Gelukkig is dat alleen in de gangen van het gebouw. In het klaslokaal snorde de airco en lustig op los en was het aangenaam koel. We werden naar onze plaats gewezen. De 2 Australiërs aan de ene kant van de kamer en ik aan de andere kant. Er stond nog wel een kast tussen. Op de tafels waar wij aan zaten lagen enkele ethernet kabels. Hier moest blijkbaar onze laptops worden aangesloten.
Eenmaal geïnstalleerd wachtte ik eigenlijk tot de les zou beginnen. Als eerste kreeg ik het lesmateriaal. Een plastic map met daarin plastic hoesjes. In die plastic hoesjes zaten a4tjes met daarop tekst. Maar het waren duidelijk gekopieerde a4tjes, aangezien er aan de zijkanten van het papier dikke zwarte randen aanwezig waren. Het zag er goedkoop uit. De topologie tekening op de eerste bladzijde was amper te lezen! Wat ook meteen opviel waren de nietjes waarmee het papier aan de plastic hoesjes was vastgemaakt. Het was duidelijk niet de bedoeling dat dit papier gestolen of gekopieerd mocht worden...

Maar goed, er is in ieder geval oefenmateriaal. Er waren 2 chineze jongens tegenover mij gaan zitten waarvan ik er een herkende. Die had ons opgehaald in ons hotel en zich voorgesteld als mijn leraar. De andere jongen was zo mogelijk nog jonger.
Hoopvol keek ik ze aan. Ze installeerde hun laptops ook en bleven vervolgens naar hun scherm kijken en typen..... geen woord....... Hmmmmm.....  Dan maar zelf vragen wat de bedoeling is.
"I eeerrrr, eeeerrrr, I will give eeeerrrrr  eeerrrr, I will give you the information, eeeerrr with which you can login....eeeerrrr and the start-up configs....."  Onmiddellijk wist ik wat dit betekende. Geen lessen in techniek, uitleg over zaken kon ik vergeten. Het was de bedoeling dat ik gelijk aan de slag ging en gewoon de oefenlabs ging maken..... Ik bladerde wat in de reader die ik had gekregen en het viel mij op dat het vertaald was. Hier en daar grove spelfouten en grammaticaal ook niet in orde. Soms begreep ik de zinnen niet, waarschijnlijk omdat ze de teksten iets te letterlijk vertaald hadden vanuit het Chinees.

De apparatuur die de school had staan was wel dik in orde. Alle apparatuur die in de blueprint van Cisco staan, zat ook in het rack van de school. De examens zaten ook goed in elkaar en alle onderwerpen kwamen wel aan bod. Dus ging ik maar van start. Ik zal jullie verder niet vervelen met wat ik allemaal tijdens mijn studie tegenkwam. Ik vind het leuker om te vertellen wat er allemaal er omheen gebeurde. Laten we zeggen dat ik lekker aan het leren was.

Aangezien ik de dag voor de eerste dag lekker had gegeten, moest ik rond een uur of 11 nodig naar het toilet. Ik vroeg iemand de weg naar het toilet en eenmaal daar aangekomen schrok ik toch wel enigszins. Toen ik een hokje open deed zag ik eerst niets waar ik een pot verwachtte. Langzaam dwaalde mijn blik naar beneden en toen zag ik wat ik altijd heb gevreesd: een gat in de grond. Ik moet het nuanceren: een pot in de grond. Hmm, dat is nieuw voor mij. Niet lang geleden heb ik in het radio programma bij evers staat op iets over deze toiletten gehoord.
Het was een onderzoek naar toiletgebruik in Nederland die onder de loep werd genomen. Daarin kwam naar voren dat een deel van de bevolking in openbare toiletten niet op de bril gaat zitten uit vrees voor ziektes. Uit dit onderzoek bleek dat het hangen boven de bril meer problemen veroorzaakt dan het voorkomen van de ziektes. Je ontspant namelijk niet volledig bij het hangen en dan blijft er vaak iets in de blaas achter. Dit kan dan weer zorgen voor blaasontsteking. Edwin Evers vroeg toen terecht: dus al die mensen in het buitenland die boven een gat in de grond zweven zijn dus ook ongezond bezig? "Nee," zei de onderzoeker, "want daarbij wordt diep door de hurken gegaan waarbij de ideale ontspanning ontstaat."
Dus ik ging met een gerust hart naar het toilet. Wel moest ik nog ergens toiletpapier halen, want dit was niet aanwezig op het toilet. Het is niet echt goed bevallen, dus heb ik er maar mijn schema verlegd.

Een zorg van mij toen ik naar China afreisde, was het eten. Een collega van mij, Chris van den Brink, was voor mij naar China geweest voor het bootcamp CCIE R&S. Hij had mij gewaarschuwd om voorzichtig te zijn met het voedsel, aangezien hij in het begin lekker had meegegeten en daarna 2 dagen op het toilet had gezeten. Ik had mij voorgenomen om zijn woorden ten harte te nemen, maar had de avond daarvoor wel lekker gegeten. Nu was het middag en we besloten om naar buiten te gaan om ergens te gaan eten. De Chinese leraren waren al geweest. Eenmaal buiten zijn wij een kant opgelopen om voedsel te zoeken. Helaas konden we niet echt een goede tent vinden, dus zijn we weer naar binnen gegaan om te vragen of ze eten konden laten bezorgen. De leraar die ons hielp, heeft ons gewezen op een tent niet ver van ons gebouw. Het is een soort Mc Donalds, maar dan voor Chinees eten. Er hangen bordjes met plaatjes  van de gerechten, dus het was makkelijk om iets uit te zoeken. De leraar is de eerste keer nog wel mee geweest. Het was heerlijk. Daarna zijn we daar elke dag gaan eten. Het restaurant heet Fairwood.

Na een dag leren moesten wij nog naar het hotel. De volgende ochtend moesten wij ook weer terug komen, dus moesten wij een papiertje hebben met het adres van de school erop. Gelukkig waren er genoeg chinese leraren die dit wel wilden doen.

We kwamen keurig bij het hotel. Dit voor het luttele bedrag van 7 yuan, 70 eurocent.
's Avonds besloten wij in het hotel te eten. In het hotel bevind zich een Chinees restaurant. We werden naar een tafel geleid en zijn gaan zitten met de kaarten. Ja, er waren meerdere menu kaarten en we hadden het idee dat er een kaart was voor de toeristen en een voor de inheemse bevolking. Dat bleek ook uit de prijzen. Maar je houdt ons niet voor de gek, dus we hebben de Chinese kaart erbij gepakt. Ondertussen hadden zich enkele personeelsleden rond onze tafel verzameld. Eentje schonk de Chinese thee in, eentje hielp met de uitleg over de gerechten op het menu en nog een ander vroeg aan mij of we klaar waren om te bestellen. Nee zei ik. Vervolgens gingen ze het aan mijn vriendelijke Australische lotgenoot vragen. Nee zei hij. Ze bleven een beetje rond onze tafel hangen. Ik nam ondertussen een slokje van mijn thee. Ik had hem nog net neergezet en iemand kwam hem bijvullen. Na nog een keer vragen of wij klaar waren om te bestellen voelde wij ons enigszins onder druk gezet. "Alot of pressure mate" zei Rami met zijn typische Australisch/Indiaanse accent. Uiteindelijk hebben wij onder flinke druk onze bestelling geplaatst. We hebben niet eens alles van de kaart gelezen en zeker niet alles begrepen. Ook bleven ze maar mijn thee bijvullen. Na 3 keer bijvullen vond ik het wel leuk geweest en zwaaide ik boven mijn porseleinen beker ten teken dat ik genoeg had gehad..... Ik kreeg me toch een vuile blik toegeworpen.... Bang dat ik iets verkeerd had gezegd en ook bang om nog meer thee te krijgen heb ik de rest van de avond geen thee meer gedronken. Mijn theebeker bleef vol staan. Het eten was weer lekker en vooral erg goedkoop. Voor 40 YUAN per persoon, zo'n 4 euro, hadden we gegeten en gedronken.

De volgende dag gingen wij gedrieën ontbijten en daarna met de taxi naar de school. Daar stond ons een rij op te wachten voor de liften. 2 rijen wel te verstaan. Niet wetende welke rij waarvoor diende, zijn wij maar lukraak in de eerste rij gaan staan. Vooraan de rijen staan 3 mensen in uniform. Een uniform die eruit ziet alsof het beveiligingsbeambten zijn. Zij leiden het inladen van de liften. Gelukkig duurde het niet lang voordat we in 1 van de 3 liften konden stappen. Als haringen in een ton, dat wel. Ons was wel opgevallen dat de 2e rij veel sneller was. Hmmm, een onderzoek waardig.

De volgende dag gingen wij in de 2e rij staan. Hij was inderdaad sneller. Ons was ook opgevallen dat de mensen uit de 2e rij veel meer in de achterste 2 liften stapten dan de mensen uit de eerste rij. Wij vonden dit maar vreemd en oneerlijk. We dachten dat dit misschien kwam door een of ander klassen systeem dat voor ons onbekend was.
Eenmaal bijna vooraan de rij werd er door een van de beveiligingbeambten bij de 3e lift iets geroepen. Plotseling werden wij door meerdere mensen opzij geduwd en voorbijgelopen. Deze mensen stapten in de 3e lift. Ook dit vonden wij raar en oneerlijk. Een ongelooflijk mysterie.
Bij navraag bij de Chinese leraren werd het ons duidelijk. De eerte lift is de lift voor de oneven etages. De tweede lift is voor de even etages en de 3e lift is een express lift. Deze lift gaat alleen naar de 14e en 19e verdieping. De rest wordt dan gelopen via het trappenhuis. Dus voor ons was het slim om op de expres lift te wachten en op de 19e uit te stappen. De volgende dag hebben wij dit ook gedaan. Wat wel vreemd was aan de express lift was het feit dat er geen mat van de dag in de lift lag. Het is een rommelige lift in vergelijking met de andere 2. Maar ja, wie maalt daarom als je 20 minuten eerder dan de rest boven bent.

Op woensdag 17 september viel mij iets op rond de lunchpauze van de Chinezen. Ik ging even wat water halen in een ander leslokaal. Ik dacht dat daar niemand zat, maar toen ik de (glazen) deur open deed, zag ik op meerdere rijen stoelen studenten liggen. Ze waren aan het slapen. Het leek net alsof er een les bezig was geweest en iedereen door giftige dampen in coma was geraakt. Sommigen lagen namelijk met hun gezicht op de lessenaar. Heel apart. Ik liep wat verder en het bleek in alle klaslokalen hetzelfde te zijn. Het gebouw leek in slaap gevallen...

Elke pauze hebben wij gegeten bij Fairwood, het restaurant wat ons gewezen is door een van de leraren. Als we daar naartoe gaan komen we bij de ingang een meisje tegen in het uniform van Fairwood. Nu moet je weten dat het vrij duidelijk is hoe je bij Fairwood binnen moet komen. Het is een grote glazen deur die leidt naar een trap waar je omhoog moet om in het restaurant te komen. Toch vonden ze het blijkbaar nodig om iemand neer te zetten bij de ingang om je de weg te wijzen. Dus elke middag maken Rami en ik dezelfde grap als wij in de richting van Fairwood lopen:

"Hey Rami, are you also a bit disorientated?"

"Yeah mate, how the hell are we going to get into that restaurant?"

"I wish someone was there to show us the way"

"Yeah, just look around, maybe someone will be there."

"Hey, there's a girl there, maybe she'll know..."

[Girl is pointing to the stairs]

Rami: "Really... should we go up there..?!?! You don't say!!"

En zo gaat het ook bij het verlaten van het restaurant.

"Hey Maarten, do you remember how we got into this place?. I don't know anymore, mate."

[We walk down the stairs and the same girl is pointing to the door and greets us]

"Oh, thank god the girl was there, I wouldn't have found that door all by myself...!"

En zo lachen wij ons door de lunch heen.

Ik moet jullie ook wat vertellen over de cursus en mijn mede studenten. Mijn cursus is prima en sluit perfect aan op mijn voorbereiding. Als ik niet zo'n goede voorbereiding had gehad, dan had ik misschien minder geluk gehad. Het studiemateriaal is dik in orde (bij de volgende labs werden de documenten duidelijker en minder zwartomrand), de leraren hebben verstand van zaken en mijn rack (door de slecht engels sprekende leraren ook wel benoemd als rocket) zit vol met apparatuur dat goed werkt. Dit in tegenstelling tot mijn collega's hier die hun CCIE SP (Service Provider) aan het doen zijn. Zij hebben niets dan problemen.
Ten eerste de leraren. Er is er eigenlijk maar 1 die daadwerkelijk zijn CCIE SP heeft behaald. Helaas kan hij geen goed engels, dus zit er nog een leraar bij die zijn CCIE R&S (Routing & Switching) heeft. Hij fungeert als vertaler. Maar in de loop van de dagen is gebleken dat de eerste helemaal niet zo goed is. Als Rami of Shikha met een probleem komen, dan kan hij amper helpen. Ja, hij kan helpen door de configuraties te vergelijken met de antwoorden. Maar niet door echt te trouble shooten. Ook zijn er enkele Hardware problemen. De routers die in hun racks zitten zijn instabiel en zorgen voor veel oponthoudt. Ook zorgen de reparaties van RTBF, de bijnaam van de eerste leraar voor meer problemen dan dat hij ze oplost.
RTBF, ja dat moet ik even uitleggen. Dit is een bijnaam die we hem hebben gegeven. Het was een techniek in de security opleiding die ik een keer probeerde uit te leggen aan Rami. Het is een afkorting voor Remotely Triggered Blackhole Filtering. Het is een techniek om een aanval van een bepaalde host aan de rand van je netwerk uit te schakelen. Dit doe je door de route richting die host te laten wijzen naar een null route, een zogenaamde black hole. Zo voelde Rami en Shika zich exact als ze een vraag aan hem stelde. Alsof de vraag in een black hole belandde en er kwam vervolgens geen antwoord. Het antwoord wat ze heel vaak van hem kregen was: "mock it up". Vrij vertaald  betekent dit: leer het maar uit je hoofd voor het examen. Dus aan hem hebben ze niet echt fijne herinneringen. Het ging op een gegeven moment zo ver dat ze hem er liever gewoon niet bij wilden hebben. Dit hebben ze daadwerkelijk aan de leiding gemeld. "I don't wan to see his face here anymore..." was letterlijk wat Rami tegen Wayne heft gezegd. Daarna hebben we hem ook niet meer gezien.
Ook het lesmateriaal van CCIE SP was niet in orde. In Lab 1 waren de vragen heeeeel erg slecht vertaald en moesten mijn Australische vrienden eerste het antwoord bekijken om de vraag te weten. Enkele voorbeelden waarbij moet worden opgemerkt dat je geen verstand van techniek hoeft te hebben om te begrijpen dat de vragen onbegrijpelijk waren:

"May synthesize one. May change into the synchronized mouth to BB all connections."

"The request only in r2 the r8 disposition, community which front the application uses."

"R2/R7/R6 visits R8/R9 take R2 as the exportation, R8/R9 visits R2/R7/R6 take R8 as the exportation, R2/R7/R6 visits BB2 the route take R6 as the exportation. The request only in R2 the R8 disposition, community which front the application uses" (De R nummers zijn nummers van routers.)

"In order to test the link cut, the disposition enables BGP session to be able to inspect the link to expire fast"

Geen wonder dat hij 5 dagen nodig had om het eerst lab te beëindigen. Het was geen probleem om de antwoorden te begrijpen, maar wel om de vragen te weten te komen.
Voor het tweede lab werd gevreesd, dus die hebben ze van tevoren bekeken. En de vrees was terecht: er stonden helemaal geen vragen in het tweede lab. Ze hebben vervolgens geëist dat ze het tweede lab gingen vertalen, want ze hadden de vragen wel in het Chinees. Wayne heeft vervolgens een lerares Engels ingehuurd en die is 2 dagen bezig geweest met de vertaling. Uiteraard met wat hulp van een technische leraar.

Dus er gaan geen positieve berichten over SP richting onze werkgevers. Dit zal tot gevolg hebben dat er minimaal 12 personen niet meer naar China gaan voor SP. Vooral uit Australië zouden nog veel gegadigden komen.

Nog even over de CCIE Sec opleiding; Daar ben ik heel tevreden over. Er moet wel gezegd worden dat je als voorbereiding veel gelabt moet hebben. Zo kan je in de twee weken die je hebt de snelheid goed opbouwen. Je leert nog wel bij, maar het zijn twee weken om de puntjes op de i te zetten. Dus het is niet zo dat je gelijk na je written een bootcamp doet om daarna examen te doen. Ik zelf ben ruim een jaar bezig geweest en heb er honderden uren inzitten. Vervolgens ben ik in dit bootcamp elke dag minimaal 10 uur bezig geweest. Maar nu denk ik dat ik klaar ben voor het examen.

Maarten is 13 oktober 2008 geslaagd voor zijn CCIE Security, #22324